ala-ala ng mga kadramahan

“men bid farewells in silence”
masakit ang mga pamamaalam..
na tipong malabo ang pagbabalik.
pero ang paghingi ng tawad..
ang isang paraan ng pamamaalam.
nakakagaan ng mga saloobin sa buhay.
I’M SORRY sa inyo..para sa lahat!
kahit hindi literal na tahimik,
ang paalam na ito ay magaan sa loob.
…
“if I die, my dreams wouldn’t”
masarap tantuhin ang kahalagahan mo,
sa mga nakakakilala sa’yo.
ang mga ala-ala mo, maging mga pangarap mo noong nabubuhay ka.
mas masarap tantuhin kung pinapahalagahan nila
ang mga pangarap mo sa buhay nila,
kung paano ito tumatak, nakaambag, nagpalinaw.
….
may mga bagay na hindi mo rin masasakripisyo…
isipin mong sinakripisyo ka di ba?
pero magagawa mo pa bang mamili?
mahal mo ang ginagawa mo..
mahalaga sa’yo ang mga taong nakapalibot dito..
dun mo nararanasan ang lubos na ligaya..
ang kasarapan ng mabuhay at ng hindi..
ang dahilan mong magpatuloy sa araw-araw..
tro”P”ang soli”D” t”O”
….
panahon ng pagninilay-nilay..
takte yan! i caught myself teary-eyed
and then cried all of a sudden,
yet i can’t cry out loud!
…
i hate my self,i don’t like the way i act at this times..
yet it’s me and i’m longing for openness and honesty..
someone who can get along with me and my pride..
many had misjudged, misinterpreted and misunderstood the real me..
i loved her all along but i’m far away, far away to be loved..
indeed i say i’m mature enough to know but so childish as to act..
when it will be taken realistically? i don’t know..
its for me to find out sooner as i bleed more. :’(