kaninang umaga, pagkagising, gumugol ng dalawa at kalahating oras sa kama, sa panglimang pagkakataon, kabuuang isandaan at tatlumpu’t limang pahina, isang aklat na kulay berde, mayroong nakakatuwang pamagat, maimpluwensya ag may-akda, kahit komiko ang naging pakilala ng aklat na’to sa’kin, makabuluhan naman. aba nakakabasa na pala ako??

saglit kong natapos. ahaha, pagkagising kasi inaabot ko ang binabasa kong aklat nang “ABNKKBSNPLAko?!” ni Roberto”Bob”Ong yung nadampot ko kaya binasa ko na rin. e sa araw-araw ba naman akong nasa bahay lang(houseboy na’ko ngayon), heto at masugid na akong nagbabasa ng mga aklat —in short jobless.

kakatapos ko rin lang mabasa ang obra ni Dan Brown, ang “The Da Vinci Code”. Noong 2006 pa nung pinalabas sa mga sinehan yung movie version(starred Tom Hanks) pero ngayon ko lang natapos ang adapted novel. Medyo mahaba kasi at talagang iintindihin mo gusto ko na mabasa ang “Angels and Demons”-ang sequel.

ngayon, “The Blair Witch Files: The Dark Room” ang binabasa ko. masasabi kong nakakabahala ang libro dahilan upang di ako madaling nakakatulog sa madaling araw kapag binabasa ko’to. natatawa ako kasi puro freak books napagtutuunan ko ng pansin kung magbabasa, tinatakot ko ang sarili ko sa ganitong paraan. dati nga, “World’s Greatest Serial Killers” ang binasa ko. sa pamagat pa lang, parang balak kong pumatay! xD LOL —pero wag ka, pumatok sa tropa ko nung hiniram ang aklat di nga lang niya natapos.

“hikayatin mo lahat ng kakilala mo na magkaroon ng kahit isa man lang paboritong libro sa buhay nila. dahil wala nang mas kawawa pa sa mga taong literado pero hindi nagbabasa.” — Bob Ong

Sa tropa kong nagparanas sa’kin ng hayskul ulit.

Sa tropa kong nagpasiklab ng temang “Rakista”.

Sa tropa kong nagsabi sa’kin na hindi masamang umiyak.

Sa tropa kong naniwalang kaya ko.

Sa tropa kong nagpamalas ng galing ko noong cramming na ang grupo namin.

Sa tropa kong nagbahagi sa’kin ng kanilang mga pangarap.

Sa tropa kong nagpaalala sa’kin na hindi na kami mga bata.

Sa tropa kong tumanggap sa mga kahinaan at pagkakamali ko.

Sa tropa kong sumabay sa mga trip ko.

Sa tropa kong walang humpay ngumiti, bumungisngis, tumawa at humalakhak.

Sa tropa kong nagparanas ng overnight para sa alak at DotA.

Sa tropa kong dramatic actor, balat-sibuyas  at sa mga hindi.

Sa tropa kong dinulugan ko ng mga payo.

Sa tropa kong binigyan ko ng mga payo.

Sa tropa kong pinapasalamatan ko. Sana ‘di ito ang huli.

Natuli na ang kapatid ko last last week, ten years old sya, di gaya ko noon nang natuli ay eleven years old na. Nung mga panahon na iyon, nakakaramdam siya ng sakit dahil masakit nga naman talaga dahil sugat iyon at napakahirap umihi. Minsan gusto ko syang tulungan dahil napagdaaanan ko na nga naman yan, kaso hindi ko magawa.

Natural na magkalayo ang loob namin ng bunso kong kapatid. Bagay na masasabi kong mahirap kong pakisamahan ang sarili kong pamilya. Napakadalas, kapag linggo, nagkakaroon sila ng katuwaan, naguusap-usap parang magbabarkada lang. Samantala ako nasa kuwarto, kung hindi tulog, nakatunganga o di kaya nag-iisip minsan kung bakit hindi ko makasundo o kung kasundo man hindi ko makapalagayan ng loob ang loob ng pamilya ko, lalo na si papa. Magkaroon man ng mga pagkakataong mag-uusap kami o may napagkuwentuhan, nauuw talaga sa diskusyon at argumento at mas malala pa away talaga na may sagutan at sumbatan na mas masakit para sakin kesa sa suntok o kahit anong pananakit.

Mahirap sa tuwing linggo lang kami nagiging kumpleto dahil pahinga ng mga magulang ko at sabay sa walang pasok. At tuwing linggo na to nararanasan ko ang pagsasawalang bahala at hinanakit sa puso ko.

Dumarating sa isip ko na minsan ay humingi na lang ng tawad at ayun tapos na.  Kaso nagiging malabo lang ang pagkakataong iyon na dumarating dahil mas nagiging malayo ako sa kanila. Sa simpleng kamusta ako nabubuhayan sa nalalaman kong may pakialam pa sila sa’kin. Matapos nun wala na, parang scripted lang lagi na binabato sa’kin ay pagkatapos ay cut na. Wala nang paki.

Siguro nga kung titingnan malaking bagay na hindi ko sila nilalapitan bagay na magkalayo talaga ang loob ko sa kanila , pero hanap ko lang ay ang atensyon na gusto kong maranasan na sa iba ko nakikita. At nauuwi na lang akong may inggit sa puso.

Malaking bagay na nakakausap ni Adel ang mama niya. Lagi  siyang kinakamusta kaya napaka-open nila sa isa’t-isa. Kilala nga ng mama ni Adel kaming mga kaklase niya. Isang bagay na nakakataba ng puso dahil kumpara sa’kin hindi ko maikwento sa mga magulang ko kung sino ang mga magulang ko kung sino ang mga tropa ko at gaano sila tumatak sa akin. Maging kay Mon2 sa kanyang papa, kahit sabihin kong strikto ang papa ni Mon2 sa kanya nalalaman pa rin niya kung anong meron sa anak niya at dito nasusuportahan at nagagabayan pa siya, mas lalo na sa kanyang mama dahil parang barkada lang sila nito at may masasabi nating bond. Maging sa mga kuwento ni Mon2 sa’kin sa tuwing magkasama sila ni papa niya sa mga lakad nila, napapaisip na lang talaga ako kung posible rin ang mga ganoong pagkakataon sa’min ng papa ko.

Sa mga ganoong pagkakataong nakikita ko ang mga samahan nila ng mga magulang nila naiinggit na lang ako sa isang banda. Kapag dumarating sa mga pagkakataong nagkakaroon ng mga kwentuhang tungkol sa pamilya, gaya nung kuwentong sago ng magkakapatid na Paat (Pohh, Balong & Cherish) nakikinig na lang ako at ngumingiti. Natutuwa na lang ako sa sa parte ko bilang kaibigan nila.

Masarap talaga sa pakiramdam yung pinapahalagahan at minamahal ka. Pero kung masasabing maswerte pa ako dahil andiyan pa’ng mga magulang ko, hindi rin, nasa sitwasyon kasi at mga taong nakapaloob dito.

Kaya sa ngayon pinapahalagahan ko yung tropa ko, gusto ko andiyan ako kung kailanganin man nila ako sa abot ng makakaya ko. Pinipilit kong hindi sila mabigo sa’kin, kahit hindi na bumalik ang pabor sa’kin, hindi ko dapat damdamin dahil  wala namang dapat hinging kahit anong kapalit ang bagay na galing sa puso at may kawang-gawa, kayahindi ako nagkukulang sa mga “Salamat” at  “Patawad” sa kanila dahil ayokong magkaroon ng distansya ang samahan namin tulad ng sa pamilya ko ngayon kung san man ay wala akong natatanggap na kahit ano kundi sumbat at pagkutya sa akin. Naisip ko na nga lang na sana ampon na lang ako at sana’y ganun na nga lang para masabi ko sa sarili ko na nararapat pala sa akin yung ganoong pagtrato. Sana hindi na lang ako ganito ka-sensitibo para masabi kong manhid akong makikisalamuha sa kanila. Puro na lang sana…

very pissed_out. F**k

[BG muzik=  Air Supplies <<mraming songs e, kaya supplies]

haaay, sarap makinig ng mga oldies na kinalakihan ko na kay mama. brings back old memories yet not so good. bwahaha.

SOLID un repa!! capital O-M-G !! … wala-walang pulutan amf, tumawa, mag-isip ng kahit sinong pornstar at sumabay nalang sa mga nalalaman mong kanta sa videoke para makalimot na may iniinom ka pala. kinaya ko. pinilit ko.

sa bandang huli nga lang mga 2 shots to last saka nagka laman ang mesa na maaaring machicha. maliban sa song book, dalawang microfones, isang pitsel ng chaser, bote ng matador na walang laman, papaubos na bote ng empe, siko kong pangalong-baba at mga baso ay isang balot ng fish cracker, uu fish cracker nga. sampung piso. onte ang laman. ayun na ang nasa lamesa. patol na. kahit pantanggal lang ng lasang alkohol. pwede na.

ang kwentong ito ay hatid sa inyo ng Matador+Emperador Limited Edition. bwahaha <*eeeww*> . ininom na lang namin ang matador na hinaluan ng pagmamahal at emperador. awtz!

siguro sa iba hindi kaso ang pinaghalong binanggit. pero hindi naman kami mga alcoholic at lasenggero upang isawalang bahala ang iniinom namin. choosy huh! pihikan? sosy!! … mas nasanay kami sa lasa ng matador at tinuturing naman naming big deal ang emperador na nagpapabasag samin.

matuloy tayo sa nagsasalitang videoke! promiz haha.. latest ang mga kanta sa kanya so yowyow yung mga kantang yun malamang. ngiyahaha! at nagsasalita sya kapag pumipindot ka na ng mga numero upang isalang. 1st time i’ve ever seen a thing like that. hahahaha

nakanta ko pa yung “open arms” ng journey at “billie jean” ni david cook. di ko na kaya yung “swing swing” ng all american rejects” di gaya nung dati. wala naman akong mahanap na “ipagpatawad mo” na revival ng mayonnaise, yun ang gusto kong kantahin sa mga videokehan.  sarap bumirit, sumakit nga lang yung lalamunan ko kinabukasan at nagkasinat pa. haizz. basag na basag talaga ako nung gabing yuon. nakakatuwa na lang kasi naalala ko pa ang mga pangyayari. si vhoikz kasi wala nang naalala. total basagnezz siya non. hahaha

oh sya.. tulog na’ko may OJT pa bukazz … pissed_out

“men bid farewells in silence”
masakit ang mga pamamaalam..
na tipong malabo ang pagbabalik.
pero ang paghingi ng tawad..
ang isang paraan ng pamamaalam.
nakakagaan ng mga saloobin sa buhay.
I’M SORRY sa inyo..para sa lahat!
kahit hindi literal na tahimik,
ang paalam na ito ay magaan sa loob.
…
“if I die, my dreams wouldn’t”
masarap tantuhin ang kahalagahan mo,
sa mga nakakakilala sa’yo.
ang mga ala-ala mo, maging mga pangarap mo noong nabubuhay ka.
mas masarap tantuhin kung pinapahalagahan nila
ang mga pangarap mo sa buhay nila,
kung paano ito tumatak, nakaambag, nagpalinaw.
….
may mga bagay na hindi mo rin masasakripisyo…
isipin mong sinakripisyo ka di ba?
pero magagawa mo pa bang mamili?
mahal mo ang ginagawa mo..
mahalaga sa’yo ang mga taong nakapalibot dito..
dun mo nararanasan ang lubos na ligaya..
ang kasarapan ng mabuhay at ng hindi..
ang dahilan mong magpatuloy sa araw-araw..
tro”P”ang soli”D” t”O”
….
panahon ng pagninilay-nilay..
takte yan! i caught myself teary-eyed
and then cried all of a sudden,
yet i can’t cry out loud!
…
i hate my self,i don’t like the way i act at this times..
yet it’s me and i’m longing for openness and honesty..
someone who can get along with me and my pride..
many had misjudged, misinterpreted and misunderstood the real me..
i loved her all along but i’m far away, far away to be loved..
indeed i say i’m mature enough to know but so childish as to act..
when it will be taken realistically? i don’t know..
its for me to find out sooner as i bleed more. :’(

Mahal na Araw. April 09 , huwebes santo. Gaya lang nung nakaraang taon, napagusapan naming magkakasamang mag-lakad ulit papuntang Grotto Shrine sa may San Jose del Monte, Bulacan.  Pangalawang beses ko na itong pagkakataon na kasama sila Jakcass, Vhoikz at Charlie sa lakarang ito pero mas marami kami ngayon, iba namang mga kasama.

Nagsimula kami ng 8pm sa SM Fairview at nilakad ang kahabaan ng Quirino Highway, natahak namin mula Lagro maingay kami sa tinatahak naming daan. Dito ko nalaman na nakakabuang pala ang pinagsama-samang halakhak nila Lindsay, Pau at ang bacon kong si Arlene…sobrang matindi. At hanggang nasa Caloocan na kami at sa lahat ng pagod namin nakarating na kami ng Bulacan. Welcome to the City of San Jose del Monte!!

Malaking simbahan, stations of the cross, dambanang panalanginan, mga deboto, ilaw ng mga kandila, ingay ng mga dumarayo, malamig na hangin, mga bote ng tubig naming wala ng laman, mga pagod na paa, gutom na sikmura at tumatagaktak na pawis.

‘Yan ang mga inabutan namin sa pagdating namin doon nang alas-onse na ng gabi. Pumasok agad kami ng simbahan, nagpahinga, nanahimik, tumambay, wala lang. Pagkalabas, naglakad-lakad at sumama sa daloy ng ‘di magkamayaw na mga tao. Nagpatuloy kami sa paglalakad kahit nagka-paltos na sa paa ang ilan sa mga kasama namin. Naging maingay kami sa kulitan, kantyawan, kwentuhan at tawanan, ‘di na nakapagdasal. Nakahanap kami ng “chill spot” namin para makaranas umupo at magpahinga.

3am na napagkasunduang umuwi. Bago yun minarapat na naming kumain dahil hindi na kaya ng mga gutom naming sikmura ang kumukulong ingay nito. Plain lugaw ang nagpatahimik sa dumudulog naming tiyan dahil sa kawalang hapunan at pagod na rin.

Sa gitna ng aming pagkain… ten-tenenenn… si Nicole! Kahawig ni Cindy Kurleto, seksi, bagay sa kanya ang puti nyang damit at mukhang bigtym! Hahaha, at nakalibre sana ng lugaw. Sayang at hinayaan ni Charlie ang oportunidad. Haayy. .

P.S. ~ si Nicole ay isang BAKLA!!

..pissed out

Hurrah!! Mabuhay!! Viva… Mineral Water!! haha.. ang pinaghihirapan naming thesis ng isang buong taon ay natapos na rin sa wakas. Dugo, pawis, luha, brainstorming, pondo, paghihirap, puyat, sakripisyo, dota, alak, lakwatsa at anupamang tistis ay nakatapos din ng thesis! Bwahahah…

“Computerized Generating and Evaluation of Grades System” ang ginawa naming system proposal para sa thesis namin (kahit eto na ata ang pinaka malamyang proposal sa batch namin). Ay naku po naman kasi ang grading system sa’min napakalayo sa ganda ng facade ng school building namin. Pero ok na rin matapos ang sangkatutak na mga checking, presentation, oral at program defenses, documentation at ang pinakamagastos ang pagpapa-hardbound at pa-print. Takte yan!! Oo, ok pa rin. <*sigh*>

‘Di namin matatapos ang thesis na’to kung hindi dahil sa efforts ng lahat at sa tulong ng mga tunay na kaibigang laging andyan. Kahit madalas na nagkakasumbatan din dahil sa kanya-kanya naming mga kakulangan at diperensya wala pa ring tatalo sa tiwala namin sa isa’t-isa at teamwork. Nice huh?! At sa mga indibidwal na tumulong sa amin nung mga panahon ng paghihikahos namin ehh balang araw bibigyan ko kayo ng DVD ng romantic-comedy film na “Marley ang Me”.

Pweh..I’m out. ^^

ang nawalang 6110 kong cellphone:

• colored
• may camera at video
• polyphonic
• radio

kumpara sa 3310  cellphone na meron ako ngayon ay walang camera, hindi colored at hindi kaaya-aya ang sounds. pero ang 3310 na ito ay bunga ng pagmamahal, kabaitan, konsiderasyon at maalalahanin na tropa. tinatawag ko ng pansin sila Danilo Escario Jr. at Jayson Lanuza para sa katuparan ng magagamit kong cellphone para sa pangkasalukuyan at kahit hindi permanente ay malaki ang magiging bahagi nito sa aking pang araw-araw na buhay. pero sa ngayon ay wala pa rin akong SIM card na magamit at coming soon pa.

salamat ng malaki sa inyo. tunay kayo<tears>.

• 120 pesos na dalang pera
• 20 kataong kasabay sa byahe
• 15 kilometro na byahe
• 14 pesos na pamasahe
• 7 iba pang colleges & universities
• 5 ang magaganda
• 4 na malls
• 02:33 o’clock
• 1 jeep
• 1 broken/loser
• at 1 nawalang cellphone

Ha?! Nawalang cellphone?? Oo nga pala, nawala yung cellphone ko kahapon lang. Oh hinde! Paano na ang 09093922171 ko? Paano na ang mga contacts ko? Paano na at nahanay nanaman ako sa mga taong cellphone-less? Paano na si Man Ang? Si Man Ang ko.

Duda ko namang nadukot yun. Napakagaling ng pagkakagawa, malinis o baka talagang umiral nanaman yung katangahan syndrome ko at ako pa ang nagpamigay nung cellphone kong N6110 wahh!

Pangatlong beses ko na itong cellphone na nawalay sa akin, ung una ay nung maholdap ako sa may harap ng Robinson’s Place Nova 2nd year college pa lang ata ako nun. Ayun, binigay ko na yung cellphone kong N2100, huhu. Muka pa nga silang mayaman sa akin e. Kitchen’s Knife yun na nakatutok sa bilbil ko, anong magagawa ko? May kasama pa nga siyang look-out. At dahil do’n ay namalimos pa ako ng pamasahe makauwi lang.

Heto ang pangalawang beses, uminom kami ng mga kaklase ko noong panahon ng bakasyong bago ako mag fourth year. Ayun lahat kami gumapang pauwi, may kasama pa akong sinasapian ng uwak. Uuwwwaaaakk! Suka dito, suka doon. Sa kakaasikaso ko sa kanya, ayun hindi ko na namalayan ang ccellphone ko. Tama ka, katangahan din ang sanhi ng pagkawala ng 3550 na cellphone ko.

“Wala ka nang cellphone, tatanga-tanga!”

Yan ang themesong ng buhay ko ngayon. Tsk tsk..