The Return Of The Comeback!

Such things happened for this past 2 months and a half while I’m worrying about my blog, finally I’m back! Oh I miss writing! OK, lets recap:

I did not graduated with flying colors. Much has been said, enough of the pissing scolds and pointing fingers. At least I still have my personality.

I opened my Facebook account last September. It buzzed around the Friendster society, so out of curiosity I managed to have an account in Facebook. Weeks later I’m addicted, wtf! Except to the fact that this Facebook has impressive features for a social networking site to do and share, the applications are superb too! For me, it’s a premiere in worldwide web.

No DotA anymore.. I mean our PDO sessions. The way we play DotA in Almar is way too different than with others and in Garena. Let’s say it’s in the bond we share as the game goes on. No stiff moments, most of the time laughters and jokes come from all around.

I’m now a Registered Voter! Wondering now my line-up for 2010 elections. Haha, hard to pick real people!

I was into job hunting and yeepee, I got one! Since the day I was pressured to get a job, I wandered around Metro Manila for openings and met new people. Now after several applications and trainings, after all those documents I required, I got a job at Convergys as a Representative and I’ll be starting this Monday, November 30. *nervous!*

I was able to meet my co-CRA’s and co-Triskelions in my neighborhood again. After my busy college days, I visited my friends after such a long time. Many “How are you?’s” I heard and I responded, it’s a great feeling reconnecting long-time no-seen friends.

Reminiscing college days already. My college is my most remembered experience ever. The way it felt me my too-good-to-be-true friends and bunch of people. Though college also experienced me my heartaches and disappointments :[. Fair enough.

My exposure at our house. The errands and chores, our pets and birds, my room and all non-sense I get from my sisters everyday, all of this. It’s a good thing if I have somewhere to go and I rapidly leave our house for my good. Haizt!

Hope I can still write regularly as I am starting my job pretty soon. I’m already wondering right now, what kind of lifestyle will I get with this new experience I’m heading on, from the morning till my time of going home. Wish I can manage this! Ciao



librong-bulate!

kaninang umaga, pagkagising, gumugol ng dalawa at kalahating oras sa kama, sa panglimang pagkakataon, kabuuang isandaan at tatlumpu’t limang pahina, isang aklat na kulay berde, mayroong nakakatuwang pamagat, maimpluwensya ag may-akda, kahit komiko ang naging pakilala ng aklat na’to sa’kin, makabuluhan naman. aba nakakabasa na pala ako??

saglit kong natapos. ahaha, pagkagising kasi inaabot ko ang binabasa kong aklat nang “ABNKKBSNPLAko?!” ni Roberto”Bob”Ong yung nadampot ko kaya binasa ko na rin. e sa araw-araw ba naman akong nasa bahay lang(houseboy na’ko ngayon), heto at masugid na akong nagbabasa ng mga aklat —in short jobless.

kakatapos ko rin lang mabasa ang obra ni Dan Brown, ang “The Da Vinci Code”. Noong 2006 pa nung pinalabas sa mga sinehan yung movie version(starred Tom Hanks) pero ngayon ko lang natapos ang adapted novel. Medyo mahaba kasi at talagang iintindihin mo gusto ko na mabasa ang “Angels and Demons”-ang sequel.

ngayon, “The Blair Witch Files: The Dark Room” ang binabasa ko. masasabi kong nakakabahala ang libro dahilan upang di ako madaling nakakatulog sa madaling araw kapag binabasa ko’to. natatawa ako kasi puro freak books napagtutuunan ko ng pansin kung magbabasa, tinatakot ko ang sarili ko sa ganitong paraan. dati nga, “World’s Greatest Serial Killers” ang binasa ko. sa pamagat pa lang, parang balak kong pumatay! xD LOL —pero wag ka, pumatok sa tropa ko nung hiniram ang aklat di nga lang niya natapos.

“hikayatin mo lahat ng kakilala mo na magkaroon ng kahit isa man lang paboritong libro sa buhay nila. dahil wala nang mas kawawa pa sa mga taong literado pero hindi nagbabasa.” — Bob Ong

Hikayatin mo lahat ng kakilala mo na magkaroon ng kahit isa man lang paboritong libro sa buhay nila. Dahil wala nang mas kawawa pa sa mga taong literado pero hindi nagbabasa.” — Bob Ong

50 Things About Me.. [isang pagpapakilala]

001. my name only have a single “F” only as spelled

002. I was active on our church before

003. Leo/ Earth Dragon are my signs

004. I am half Bicolano and half Visaya

005. I like memorizing general information

006. I’m already 20 turning 21 this August 4

007. I have a loyal attendance in elementary & high school

008. I admitted college at St. Clare in Caloocan and took ComSci

009. my residence is at Holy Spirit, Quezon City

010. softdrinks and sweets are the things I avoid

011. I do smoke occasionally and for a purpose

012. I do drink alcohol for twice per week, not much for an alcoholic

013. I’m the 2nd child to us 5 siblings

014. courting is not my thing

015. I am 80kgs of weight and 5′7″+ in height ..overweight

016. I do have a piercing on my left ear lobe

017. I am a fan of multimedia arts especially on gaming

018. I am into cooking as my hobby when hungry

019. I do not have any tattoos but I’m planning to have one

020. my right is more dexterous than my left

021. its just creepy when its dark, i fear dark places

022. to become an astronaut is my dream when I was a kid

023. I do hang with my friends more than staying with my family

024. I am into the alternative rock scene

025. I like to watch reality shows like Amazing Race

026. I red most of Bob Ong’s books available

027. I don’t have any tattoos but I would like to have one soon

028. my father would prefer not seeing me at home

029. I got circumcised when I was 11 years of age

030. my shortest relationship I had was in way back 4th grade

031. I lost 3 cellphones already

032. the ways of life and of nature is awful and awesome for me

033. you can find me silent most of the time

034. I am a part of Pretzels-DotA Organization and Addamz Family

035. I preferably pick black than any other

036. my frustrations of playing the guitar has gone too bad

037. I am a Child Rights Advocate

038. I really don’t have any ambition, I just want to be happy

039. Friendster, AnimeSeason & OneManga <usual sites I visit

040. I often wonder about anything

041. I am not into our family business ..meat retailing

042. you are reading my blog where I do write in it

043. I never been in a ferry boat but I flew through a plane once

044. my 1st hero played in DotA: Enchantress[w/lifesteal build^^]

045. I enjoy corny jokes as fit is corny and not the joke at exact

046. I can’t leave the house without my hair fixed somehow

047. my favorite font style is Comic Sans MS

048. I don’t have grandfathers anymore :c

049. I do things somewhat lazy and sloth most of the times

050. I love Rosemarie Ann Aquino with all my heart

ay SABLAY!

• 120 pesos na dalang pera
• 20 kataong kasabay sa byahe
• 15 kilometro na byahe
• 14 pesos na pamasahe
• 7 iba pang colleges & universities
• 5 ang magaganda
• 4 na malls
• 02:33 o’clock
• 1 jeep
• 1 broken/loser
• at 1 nawalang cellphone

Ha?! Nawalang cellphone?? Oo nga pala, nawala yung cellphone ko kahapon lang. Oh hinde! Paano na ang 09093922171 ko? Paano na ang mga contacts ko? Paano na at nahanay nanaman ako sa mga taong cellphone-less? Paano na si Man Ang? Si Man Ang ko.

Duda ko namang nadukot yun. Napakagaling ng pagkakagawa, malinis o baka talagang umiral nanaman yung katangahan syndrome ko at ako pa ang nagpamigay nung cellphone kong N6110 wahh!

Pangatlong beses ko na itong cellphone na nawalay sa akin, ung una ay nung maholdap ako sa may harap ng Robinson’s Place Nova 2nd year college pa lang ata ako nun. Ayun, binigay ko na yung cellphone kong N2100, huhu. Muka pa nga silang mayaman sa akin e. Kitchen’s Knife yun na nakatutok sa bilbil ko, anong magagawa ko? May kasama pa nga siyang look-out. At dahil do’n ay namalimos pa ako ng pamasahe makauwi lang.

Heto ang pangalawang beses, uminom kami ng mga kaklase ko noong panahon ng bakasyong bago ako mag fourth year. Ayun lahat kami gumapang pauwi, may kasama pa akong sinasapian ng uwak. Uuwwwaaaakk! Suka dito, suka doon. Sa kakaasikaso ko sa kanya, ayun hindi ko na namalayan ang ccellphone ko. Tama ka, katangahan din ang sanhi ng pagkawala ng 3550 na cellphone ko.

“Wala ka nang cellphone, tatanga-tanga!”

Yan ang themesong ng buhay ko ngayon. Tsk tsk..

Sun of a Beach!

Nung sabado lang. Oct 25 nga un. Naglanguyan kami pero pool lang naman! haha

Maganda ang panahon nung araw na yun, tumalab pala yung sundance na ginawa ko inspired by Sarah G.

Umagang yun, ang aga kong gumising para dito..uyy excited. Pero di nga tumagal ng 3 oras yung tulog ko dahil naglaro pa ako ng kinaaadikang online game ko. Kawawa naman, naisip ko tuloy na wag na mag swimming kasi puyat ako. Well, di naman daw totoo yung belief na yun.

Nagluto nako ng tokang pagkain ko, nag almusal, hinalikan yung mga tuta at mga bagong silang na mga kuting to bid goodbye. Ang aga pa nun, text text na sa mga kasama ko. Sumundo pa ako ng isang kargahin, si JAYA, ang resident babaeng katoto ko. Masarap kakwentuhan yun, may inarte lang talaga pag inatake ng topak.

At ayun nga, byahae na sa BULACAN, nag antayan, and as usual, nothing beats the Filipino time. Ayus lang naman kung malakas ang iyong nasyonalismo, pati ba naman yung Filipino Time na tinatawag eh inadopt din.

Yung mga Kastila nagpasimuno nyan. Pati kami ngayon napeperwisyo. Nasobrahan ata sila ng yabang di na marunong magbasa ng oras kaya late. “I hate late, You are late, well then I hate You.” Damn!

Hindi pa kami nababasa ng Chlorine sa tubig ng swimming pool eh, na-sun burn na kaagad kami. Bumyahe pa kami ng dalawang jeep pa matapos naming mag-bus papuntang BULACAN. Ang haba din nung byahe, pagdating namin dun wala pa yung iba naming mga kasama, pasado alas-nueve na. PINOY talaga. Mataas na yung araw, nagugutom na kami.

Pagdating nila nagmadali na kaming kumaen at matapos ang lahat ng hirap. Nadadaan naman pala sa maBOTEng usapan yan. Si Dingdong Dantes ang pinatos namin. Litro pa, sayang nga lang at may nabasag na isa, 2 na lng tuloy. Pero anjan naman yung RedHorse  at rumesbak sa mga basag na kaisaipan ng mga nahumaling sa lasa ni Dingdong. Well, di naman ganung ka-basag.

Hala, naglabasan na ng kulit. Sumasayaw ng naka-briefs hanggang maghubad na nakikita ng mga nanay at mga batang nag tatampisaw sa kiddie pool na malapit lang sa aming cottage. Tinatakpan nila ang mga mata ng kanilang mga anak, pero sila naman yung mga nag-eenjoy (yung mga nanay haa ^^).

Nagbibiruan na, buti at walang naging  pikunan gaya nung nakaraang languyan namin. Masaya, sobrang saya. kahit kaunti lang kami, (mga 13 lang ata kami), masaya talaga. Sabi nga ni Adel, “ang saya ko”, sabi ko naman “eh ano?!”.

Naging masaya sa parte ko dahil maraming BASANG BABAE sa paligid. Kaya kami suki ng mga languyan ng mga kakilala namin, basta magkakasama kaming tropa. Yun ang isa sa mga bagay na talagang inaabangan namin, makakita ng maraming babaeng basa. ‘Lam mo yun, pag basa sila, kitang kita mo yung pigura ng katawan nila, bakat pa. Di ba?! Di naman masyadong mahalaga sa amin yung face value ng isang babae. <-Asa!.. Basta maganda yung katawan, lalo na yung pwet. May nabasa kasi akong artikulo sa isang men’s magazine dati na pag maganda ang pagkakaumbok ng pwet ay maganda rin ang porma ng kanyang seashell. No flaws! (You know what to do dba?)

PERO, syempre dahil loser ako, ako naman yung kumontra sa saya namin. Umiyak nanaman ako, haha bading. It’s part of my temporary process to feel free from emptiness I feel. Parang maysakit ako na nagwala at tinurukan lang nila ng pampakalma para huminto pansamantala. Masakit sa’kin ang pagiyak ko don sa venue namin. Nakakahiya man sa mga kasama ko, wala akong magagawa. I’m me, I’m not all of you. Walang pakialaman for short. beh

Over-all masaya. Most of the time nasa pool side lang kami. D kami masyadong basa. Pero okay lang, nag-inuman naman kami, sayawan, kulitan, videoke, asaran , nag-emote, uminom ulit. Banlaw na!

hahahaha… its been a long time. pero maraming salamat sa sarili ko, kung wala ako. hindi kayo mapapanis. haha.

A Series of not so FORTUNATE Events

haha..

nakapagblog din sa wakas.. it’s been a long time.. ayun, wala pa ring nagcocomment. pero ok lang it’s my hobby and i’m enjoying expressing myself. wa ko pake kung mayroong nakikialam sa buhay ko. pro kung meron then pabor. salamat.

and the reason why my enjoyment had been interfered at so much time because of the damn THESIS! ang hirap kaya, sangkatutak na oras ang nasayang sa kakaisip ng proposal, paggawa ng rough drafts at i-encode to be our thesis documents, pagdrawing ng mga diagrams at flowcharts, pag-kalkula ng mga dapat ikalkula, at ang higit sa lahat ang paggawa ng SYSTEM PROGRAM!. ikaw ba namang gagawa ng sistemang babago sa kinagisnang sistema na ginagamit sa pangkasalukuyan, haayy ang lalim, in short, its a NIGHTMARE.

may mga pagkakataong natatagpuan namin ang aming mga sarili sa bahay nila RAYMOND VINCENT D. TAN at kumakain ng masarap na ulam, delisciouso!. may mga pagkakataong nakaratay lang kami sa bahay nila, nakatunganga, magdodota na lang habang may ka-chat sa Camfrog. may mga pagkakataong nahuhuli sa pasahan ng mga programs at documents, mas madalas ang pagakakataong naiinggit kami sa ganda ng mga gawa ng iba. how envious of me ^^. mas maraming pagkaktaon pa na nagdodota lang kaming magkakasama, haay, dota, di ka matiis. at etong malupet, sa gitna ng aming masusing paggawa ay nagkaroon pa ng hindi ko malaman kung hidwaan ba o isyu lang, may paki ako kasi involved kami. may lumipat sa grupo namin para saluhan kami sa iniinom naming lason. itago na lang natin siya sa pangalang JAYSON A. GONZALES. tinanggap namin siya sa grupo namin, di ko alam pero binubugaw nanaman kami ng isyu dahil doon. haay, bahala na, siya ang lumapit, wala kaming dahilang tumanggi at okey naman daw sa pinanggalingan niya.(i hope so..)

sa kabilang banda, ang laking adjustment para sa amin yung ginagawa namin ngayon. syempre, mga isip bata pa kami nung panahon na yun tapos bigla na lang na inenroll namin ang subject na Thesis1 mula sa kawalan at tapos nun parang wala lang sa amin tapos pa-lie low, lie low pang nalalaman, di gaya ng mga nauna naming subjects na kahit di ka pumasok sa subject ay oks lang kasi makakbawi ka naman agad, magmula non. HELL pare, HELL! pero , dito nagsimula ang pagkusa namin, naging initiative tapos naging straightforward pa ang mga ginagawa namin. today, we’re aiming to the true goal of passing this course.

sa ngayon, ang paglalakbay at pakikibaka namin sa pangarap namin (naks, senti) ay di pa matatapos sa ganitong kabilis na panahon lamang. hanggang susunod na semester pa kami maghihirap, mag-iisip, magsisikap, magdodrowing, magpupuyat, magpoprogram, magdodota at mag-cacamfrog. haha!

geh im outta here..

It’s Pessimistic Yet Knowledgeable

WE’RE SORRY.

Nakakahiya kami. Ipinaintindi nila sa’min na mga bata pa nga kami kung mag-isip. O siguro talagang ‘di namin iniintindi ang mga sinasabi nila sa amin.

How shameful. Dapat nagkaroon kami ng consideration nung mga times na umaangal kami sa mga bagay na wala namang may gustong mangyari. Its because, it all affects us in a way that we became irritating to them. Tama nga sila, we should be thankful to their efforts but we didn’t appreciate. ‘Di nila iniinsist sa amin ang mga good deeds nila to support us, to guide us, to teach us. However, ang mga pessimistic things lang ang napupuna. Tatlong Mata nga kung sabihin nila. Walang perpekto at alam naming lahat yun. Pero make damn sure to take time appreciate things. ‘Di lahat andiyan, ‘di lahat available at all times. I understand, but the damage has been done.

At nangyari na nga ang kinakatakot ko. We’re nourished yet dependent still. ‘Di namin kaya kung wala silang mga gagabay sa amin. We thought alam na namin ang lahat pero wala pa pala ito sa dapat naming malaman at akala namin may kahahantungan na kami but there’s nothing for us na dapat kalagyan yet, as I’m saying.

from our hearts our deepest apologies